حاج شکرالله اعلایی ۹۰ سال سن دارد و از کودکی در آباده به گیوه‌دوزی پرداخته است، بعد از مدتی از یک صنعت کاملا سنتی به سمت هنری برای استفاده روز گام برداشته، وی با دستان هنرمندش از لاستیک‌های کهنه و فرسوده با ابزاری ساده علاوه بر تخت بری گیوه، دلو آبکشی، یکصد قطعه برای انواع خودروهای سنگین و سبک را تولید می‌کند؛ وی آخرین بازمانده این صنعت دستی اصیل در آباده است.

شاید ترکیب «تخت بری گیوه» و «قطعات خودرو» عجیب به نظر برسد، اما این همان نقطه‌ای است که نبوغ استاد در آن درخشان می‌شود؛ او با استفاده از لاستیک‌های مستعمل که دیگران آنها را دورریز می‌دانند، هم «دلو»های آبکشی بادوامی می‌سازد که یادآور سبک زندگی گذشته و کشاورزی سنتی است و هم با برش و فرم‌دهی دقیق، قطعاتی کاربردی برای ماشین‌آلات مدرن تولید می‌کند.

زندگی استاد اعلایی تنها به کار و صنعت محدود نمی‌شود؛ ایمان عمیق او، به ویژه ارادتش به حضرت مهدی (عج)، ستون اصلی زندگی‌اش است؛ حاج شکرالله همه ساله در نیمه شعبان در جلو مغازه اش جشن میلاد آقا امام زمان (ع) را برپا میکند و عاشق صاحب الزمان (عج) است و این مراسم را باعث برکت در کار و عمر خود می داند.